امروزه اکثریت دانش پژوهان متاسفانه به راحتی نابترین مفاهیم فلسفی را به مفاهیمی آغشته به سیاست تبدیل میکنند. ما نمیگوییم فلسفه نباید کاربرد اجتماعی داشته باشد، اما تأکید میکنیم که پیش از هر چیز، باید فلسفه را به درستی فهمید. هنگامی که میخواهیم جامعه را درک کنیم، نباید آن را از دریچه سیاست زدگی بفهمیم. بر این مسئله تأکید فراوان داریم که در ایران، سیاست زدگی به شدت رواج دارد.

پرسش اساسی در مدل این مدل آموزشی اینجاست که در این مدل ، جایگاه انسان کجاست؟ آیا می‌توان مخاطب چنین نظامی را «صاحب‌فهم» دانست؟ نه‌تنها در فلسفه، که در کلیت این سیستم، علم چه جایگاهی دارد؟ آیا صرف حضور فیزیکی در کلاس‌های ازپیش‌تعیین‌شده، می‌تواند به کسی عنوان «عالم» بدهد؟

امروزه کلاس‌های فلسفه، به‌رغم انتظار ما برای پرورش اندیشه، اغلب به فضایی سطحی و فرمالیته تبدیل شده‌اند. نظام آموزشی، تحت فشار ساختارهای اداری و زمانی، مجال تفکر عمیق را از استاد و دانشجو گرفته است. در این سیستم، انسان و نیازهای فکری او نادیده انگاشته می‌شود و تدریس فلسفه به حفظ مفاهیم و ترجمه‌ی متون تقلیل یافته است.

دانشجویان، غرق در دغدغه‌های معیشتی و شغلی، فرصتی برای تأمل ندارند و اساتید نیز مجبورند صرفاً به سرفصل‌های ازپیش‌تعیین‌شده پایبند باشند. در این میان، فلسفه‌ورزی اصیل قربانی می‌شود و کلاس‌های فلسفه تفاوتی با خوانش مکانیکی متون ادبی پیدا می‌کنند.